Ateny (nowogr. Αθήνα = Athina, st.gr. Ἀθῆναι = Athenai, łac. Athenae) – stolica i największe miasto Grecji. Jeden z najważniejszych ośrodków turystycznych Europy z zabytkami kultury antycznej.
Spis treści |
edytuj Ludność
Nominalnie Ateny to tylko centralna część metropolii stanowiąca oddzielną gminę – liczy 796 tys. mieszkańców, zameldowanych tu na powierzchni 38,964 km² podzielonej na 7 dzielnic. Niemniej obszar metropolitalny Wielkich Aten składa się z kilkunastu takich gmin, które zrosły się w jeden organizm miejski liczący 4,01 miliona mieszkańców (zameldowanych w roku 2004)[1] i 411,717 km². Te dane nie obejmują osób zamieszkałych, lecz niezameldowanych w Atenach, gdyż w Grecji zmiana meldunku nie jest dla Greka obowiązkowa i wystarcza rejestracja obywatela w miejscowości przechowywania rejestru urodzeń. Według danych Ministerstwa Oświaty, 38% dzieci szkolnych, uczących się w gminie "Ateny", nie posiada greckich korzeni rodzinnych. Przyjmuje się, że Ateny zamieszkuje także ponad milion cudzoziemców, także przeważnie niezameldowanych. Na podstawie nowego prawa imigracyjnego, dzieci cudzoziemców, urodzone w Grecji i uczęszczające do greckich szkół, od 2010 roku będą mogły ubiegać się greckie obywatelstwo[2].
edytuj Geografia
Za teren Aten, ich mieszkańcy uznają całą, szczelnie zabudowaną równinę, rozciągającą się pomiędzy Zatoką Saronicką Morza Egejskiego, a czterema górami i częściowo także na ich zboczach. Są to wzgórza:
Egaleo (wysokość 359 i 414 m n.p.m.) oraz Parnitha (1.423m n.p.m.), od strony zachodniej. Ymmitos (1.026m n.p.m.) od Wschodu oraz Penteli (1.108 m n.p.m.) od Północy
Przedmieścia, przelewające się już także poza te granice, w mowie potocznej uważane są za oddzielne miejscowości.
Ateny zbudowano na twardym, lecz aktywnym sejsmicznie górotworze skał osadowych, przedzielonym trzema uskokami tektonicznymi. Toteż od lat 30-stych XX wieku w budownictwie obowiązują technologie antysejsmiczne. Po ostatnim silnym trzęsieniu ziemi, które miało miejsce w 1999 r., przepisy te zaostrzono, obejmując nimi także remonty starszych budynków. Dodatkową przeszkodą geologiczną oraz pułapkę prawną i ekonomiczną stanowia dla budownictwa powszechnie odkrywane w trakcie prac budowlanych fundamenty kolejnych, nieznanych dawniej budowli starożytnych.
edytuj Historia
Zalążkiem Aten była warownia z okresu mykeńskiego (połowa II tysiąclecia p.n.e.) na wzgórzu Akropolis; później wokół niego, na sąsiadujących wzgórzach powstało rozległe miasto z agorą, Areopagiem (miejscem sądów), szeregiem świątyń i gmachów użyteczności publicznej. Akropolis przekształciło się w miejsce kultu (Akropol Ateński). W 480 roku p.n.e. miasto zniszczyli Persowie, odbudowę Temistokles rozpoczął od wzniesienia nowych murów. Szczególny rozkwit przypadł na panowanie Peryklesa (443-429 p.n.e.), który m.in. połączył Ateny z Pireusem (całość otaczając murami) oraz zmodernizował Akropolis. W okresie starożytności Ateny były państwem-miastem (polis) o ustroju demokracji bezpośredniej, jednym z najważniejszych w starożytnej Grecji. Ateny liczące w tamtych czasach ok. 100 tys. mieszkańców stały się centrum umysłowym Hellady, promieniującym na ówczesny świat (m.in. Fidiasz, Sokrates, Platon, Arystoteles) oraz silnym ośrodkiem politycznym (Ateński Związek Morski). W roku 338 p.n.e. utrata niepodległości na rzecz Macedonii, później władców hellenistycznych, a wreszcie Rzymu. Po zdobyciu i złupieniu miasta przez Sullę (86 p.n.e.) wyraźnie utraciły na znaczeniu, choć nadal otaczane opieką, m.in. przez Hadriana (łuk, dokończenie Olimpiejonu). Ateny zostały spustoszone m.in. przez Herulów i Wizygotów. Sprowadzone do drugorzędnej roli przez panujących od 1458 Turków. 26 września 1687 pocisk wystrzelony przez Wenecjan trafia w turecki magazyn amunicji urządzony w Partenonie na Akropolu. W 1834 król Grecji, Otton Bawarski przenosi stolicę z Nafplionu do liczących wtedy około 6 tysięcy mieszkańców Aten, rozpoczyna się budowa Pałacu Królewskiego (w okolicy placu Syntagma, dziś budynek parlamentu). Budowę ukończono w 1838. W 1896 mają miejsce piewsze Igrzyska Olimpijskie ery nowożytnej. Od 1941 do 1944 miasto jest pod okupacja niemiecką. 12 października
W 1944 do Aten wkraczają oddziały brytyjskie[3].
edytuj Zabytki
Do najważniejszych zabytków Aten należą:
- Teatr Dionizosa w Atenach
- odeon Herodosa Attyka
- Zespół architektoniczny Akropolu
- świątynie Partenon, Erechtejon i Nike, z Akropolu oraz Hefajstejon z Agory Greckiej
- Zespół budynków publicznych starożytnej Agory Greckiej, ze zrekonstruowaną Stoą Attalosa, mieszczącą Muzemu Agory
- marmurowy stadion Kallimarmaro (Panathinaikon), wybudowany około 330 p.n.e. i odrestaurowany w roku 1896, miejsce pierwszych Igrzysk Olimpijskich ery nowożytnej, odbytych tu w roku 1896.
- Agora Rzymska z Wieżą Wiatrów i Biblioteką Hadriana
- cmentarz Keramejkos;
- dzielnica Hadrianoupolis z okresu rzymskiego z Łukiem (Bramą) Hadriana i Świątynią Zeusa Olimpijskiego,
- kościoły bizantyńskie, w tym Panagia Gorgoepikoos i Kapnikarea
- malownicza dzielnica Plaka, powstała w okresie panowania tureckiego.
Popularne trasy spacerowe, wzdłuż ważnych zabytków:
- na sąsiednie do Akropolu wzgórze Filopapposa, miejsce najstarszego odkrytego, rozległego osadnictwa z ery neolitycznej i punkt widokowy na Akropol. Stąd bardzo dobrze widoczny jest Odeon Herodesa Attyka.
- przez Plakę lub wokół wzgórza Akropolu, na Plac Syntagma (co-godzinne zmiany warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza) obok gmachu Parlamentu.
- na wzgórze i zabytkowy fort Likawitos, stanowiące znakomity punkt widokowy na zespół Akropolu oraz Wielkie Ateny, z przeciwnej strony niż wzgórze Filopapposa. * od strony Plaki, na wzgórze Areopagu (tuż przy wejściu na Akropol).
edytuj Muzea Ateńskie
W Wielkich Atenach funkcjonuje ponad 80 placówek muzealnych. Do najważniejszych należą:
- Narodowego Muzeum Archeologicznego, zaliczanego do 10 najważniejszych muzeów świata.
- Awangardowego obiektu, oddanego do użytku w 2009 roku, nowego Muzeum Akropolu (zlokalizowanego poza obrębem wzgórza zamkowego)
- Muzeum Bizantyńskiego
- Muzeum Benakisa (podarowana narodowi, prywatna kolekcja dzieł sztuki starożytnej, bizantyńskiej oraz Wschodu)
edytuj Gospodarka
Siedziba banków, towarzystw ubezpieczeniowych i licznych firm żeglugowych. Rozwinięty, różnorodny przemysł Aten dostarcza ok. 70% przem. produkcji krajowej. W aglomeracji Aten szczególnie rozbudowane są obiekty obsługi ruchu turystycznego, infrastruktua portowa i obsługa handlu hurtowego, przemysły stoczniowy i petrochemiczny, z licznymi terminalami naftowymi i gazoportami, produkcja wyposażenia hotelarskiego i gastronomii. Działają też duże fabryki branży AGD (spółka Bosch-Siemens-Pitsios), bardzo liczne zakłady przetwórstwa spożywczego, branża skórzano-obuwnicza, odzieżowa, chemiczna, farmaceutyczna i meblarska. Ważny węzeł komunikacyjny (lotnisko międzynarodowe, porty, autostrady, linie kolejowe).
edytuj Transport
edytuj Komunikacja miejska
Miasto ma trzy linie metra oznaczone kolorami. Linia niebieska dociera na lotnisko. Na obszarze całych Wielkich Aten funkcjonuje gęsta sieć autobusowa i trolejbusowa oraz kilka linii nowoczesnych szybkich tramwajów. Aglomerację przecina nowoczesna kolej podmiejska "Proastiakos", wzdłuż jednej z autostrad, docierając także na główne lotnisko. Miasto przecięte jest dwiema autostradami oraz opasane trzema ich odgałęzieniami (obwodnicami zewnętrznych dzielnic)
edytuj Publiczna komunikacja międzymiastowa
Opiera się głównie o zawsze bardzo ruchliwe dworce autobusowe uspołecznionej firmy transportowej KTEL, zlokalizowane w pobliżu atostrad oraz o liczne linie promowe, korzystające z portów w Pireusie i Rafinie. Ateńczycy często korzystają też z linii lotniczych.
edytuj Transport lotniczy
Międzynarodowy port lotniczy Ateny – Eleftherios Venizelos położony jest około 20 km na wschód od centrum miasta i obsługuje około 14 mln pasażerów rocznie[4]
edytuj Połączenia kolejowe
Do niedawna były bardzo słabo wykorzystywane. Ulega to zmianie, dzięki inwestycjom. Toteż dobry, europejski standard osiągnęły pociągi Intercity, łączące Ateny z Salonikami, a dalej jadące już nieco wolniej, korzystające ze stacji Larissas. Nowoczesne jest też połączenie podmiejskie "proastiakos", docierające na półwysep Peloponez, a docelowo do Patry, prosto z lotniska międzynarodowego Eleftherios Venizelos, lub ze stacji Peloponissou. Obie ateńskie stacji kolejowe (Larissas i Peloponissou) położone są obok siebie, dojazd metrem.
edytuj Sport
edytuj Mit o pochodzeniu nazwy miasta
Bogowie olimpijscy podzielić chcieli między siebie wszystkie miasta i regiony na ziemi, aby wyznaczyć okolice, w których mieliby doznawać szczególnego kultu. O Ateny pokłócili się: bogini Atena i król mórz, Posejdon, gdyż było to wielkie, najważniejsze chyba miasto w całej Helladzie. Sami mieszkańcy miasta zbudowanego wokół skały Akropol zaproponowali „zawody”. Miasto zostanie nazwane imieniem tego boga, który podaruje im najbardziej przydatny prezent. Posejdon dotknął zbocze Akropolu i ze szczeliny trysnęło źródełko. Atena dotknęła włócznią wolną przestrzeń tuż obok źródełka. W tym miejscu wyrosło pierwsze drzewko oliwne. Miasto to zostało nazwane od imienia Ateny.
edytuj Podział administracyjny
edytuj Podział administracyjny Aten
Od strony administracyjnej Ateny właściwe podzielone są na siedem dzielnic, które nie posiadają nazw, a tylko numery. Każda z tych dzielnic utrzymuje samodzielnie infrastrukturę komunalną i zarządza swoim obszarem. Niemniej Ateny zachowały również powszechnie używany podział na dzielnice historyczne mające swoje własne nazwy. Tego podziału używa się w przybliżeniu również jako oddzielnych okręgów wyborczych.
edytuj Podział administracyjny aglomeracji
|
1 Ateny |
25 Nea Petdeli |
 |
Gminy tworzące Wielkie Ateny razem z Pireusem stanowią jeden, wspólny miejski organizm, z nieprzerwaną, wielkomiejską zabudową ulic. Administracyjnie należą jednak do różnych nomosów, czyli zarządzają nimi różni nomarchowie. Toteż jednostką administracyjną koordynującą ich działania oraz zarządzającą częścią wspólną miejskiej infrastruktury jest region Attyka (Υπερνομαρχία Αττικής). Pozostałe dwa nomosy regionu Attyka mają charakter okolic podmiejskich.
edytuj Bibliografia
- Henryk Musielak, Festiwal w Atenach. Ruch Muzyczny nr 1/1962 (1-15 stycznia 1962 r.)
edytuj Zobacz też
edytuj Linki zewnętrzne
Plan komunikacji, z zaznaczeniem obiektów, godnych uwagi, wewnątrz ścisłego centrum Aten. [dostęp 1 października 2009]. internetowy, wielotematyczny przewodnik po Atenach.
Przypisy
- ↑ źródło danych statystycznych [1]
- ↑ projekt ustawy o bywatelstwie dotyczący 250 tysiecy dzieci cudzoziemców http://www.ekathimerini.com/4dcgi/_w_articles_politics_0_23/12/2009_113525
- ↑ Ateny od środka Elisabeth Boleman-Herring, Wydawnictwo RM 2003,ISBN 83-7243-293-7
- ↑ http://www.aia.gr/UserFiles/File/trafficStatistics/2009/oct/161525_2009_pax_eng.pdf
|
||||||||||||||||
|
||||||||